No, może nie do końca zdobycze, bo żadna z pokazanych książek nie trafia do mnie na własność. Za to wszystkie są świetne i naprawdę zależało mi, żeby móc je przeczytać co po raz kolejny umożliwiła mi... biblioteka. Chwała za katalog online i możliwość rezerwowania upragnionych tytułów! Przepraszam za jakość, ale takie uroki aparatu w moim telefonie. Książka z samej góry, której chyba nie widać, to "Życie Pi". Jak widać zamierzam najpierw czytać, a potem oglądać :) W sumie to wszystko oprócz "Złodziejki książek" i "Życia Pi" już przeczytałam, recenzje wkrótce, jak znajdę chwilę na naskrobanie czegoś sensownego. Trzymajcie się i do napisania!
Po zakończeniu Głodowych Igrzysk zwycięzcy wracają do
swojego dystryktu, gdzie mają zapewnione spokojne i dostatnie życie. Niestety,
tak tylko się mówi, bo naprawdę Katniss i Peeta znajdują się stale w świetle
reflektorów, a szczegóły z ich prywatnego życia chłonie całe Panem. Prezydent
Snow obawia się Katniss, która dla wielu ludzi stała się symbolem powstania i
sprzeciwu władzy, dlatego pragnie ją zmusić do posłuszeństwa, a w najgorszym
razie wyeliminować. W dystrykcie 12. dzieje się coraz gorzej, zostają tam
sprowadzeni nowi strażnicy, którzy sieją terror i spustoszenie. Tymczasem
Katniss i Peeta udaję się w tournee po kraju, podczas którego mają ostatnią
szansę na przekonanie społeczeństwa o prawdziwości swoich uczuć, a przez to
uratowania bliskich.
Zwiastun pokazuje praktycznie najważniejsze sceny i mówi
wiele o filmie, dlatego miałam pojęcie, jak bardzo emocjonująca będzie ekranizacja
w „Pierścieniu ognia”. W sali kinowej zasiadłam dopiero, gdy prawie wszyscy go
obejrzeli i przedstawili swoje zdanie na jego temat. Co tu dużo mówić, film od
początku był świetny. Tak jak w poprzedniej części charakteryzacja bohaterów i
scenerie stały na najwyższym poziomie. Twórcom udało się uchwycić zarówno
przepych Kapitolu jak i biedę panującą w poszczególnych dystryktach. W drugiej
części pojawiło się kilku nowych aktorów, ja najlepiej zapamiętałam Finnicka,
którym chyba wszyscy się teraz zachwycają i ja również powiem, że był super
oraz Johanne, bardzo charakterystyczną postać.
Słynny trójkąt znowu występuje w pełnym składzie. W tej
części, o ile wcześniej Gale też lubiłam, jeszcze bardziej wysuwa się na
pierwszy plan Peeta i zalety jego charakteru oraz miłość do Katniss. Nie wiem
jak ktoś może przedkładać Gale’a nad Peetę, biorąc pod uwagę nie tylko różnicę
w ich postępowaniu w tym filmie, ale też wiedzę o tym, co wydarzy się w
kolejnej części, chyba tylko ze względu na urodę aktora. Peeta jest uroczy,
jego uczucia w stosunku do Katniss szczere, jest zdolny do aktów największego
poświęcenia, a i zachowanie dziewczyny względem niego ulega zmianie. Osoby,
które nie lubią jego postaci czy tez w ogóle wątku miłosnego uspokoję, że było
stanowczo za mało scen z ich udziałem i o ile sama uważam, że ten film nie jest
o miłości tylko o większych rzeczach, to i tak mi ich brakowało.
Prawie półtorej godziny zajęło przedstawienie zdarzeń w 12. Dystrykcie
i całym Panem, a dopiero ostatnia godzina przenosi widza na arenę, co według
mnie jest bardzo rozsądną porcją. O ile wydarzenia podczas Igrzysk są na pewno
ciekawe i znaczące, to obawiałam się, że nie zostanie w pełni przedstawiona
waga sytuacji na zewnątrz, a w książce właśnie te elementy lubię najbardziej.
Myślę, że nie ma osoby, na której nie zrobiłyby wrażenia sceny brutalnego
chłostania, zabijania prowodyrów buntu, przemówienie Katniss i Peety podczas
tournee. Takie obrazy wzbudzają ogromne emocje, na mnie szczególnie zadziałały
sceny rozmowy Katniss z Prim, uniesienia palców w górę w symbolu
zjednoczenia z trybutami (i wszelkie rozdzierające spojrzenia Peety).
„W pierścieniu ognia” było 10 razy lepsze od pierwszej
części. Dopiero kontynuacja w pełni oddała realia panujące w Panem, sylwetki bohaterów,
pozwoliła dostrzec tragedię sytuacji. Scen między Katniss i Peetą nie było tak
wiele jak się spodziewałam, ale wszystkie były bardzo emocjonalne. Jednak to
nie one mnie wzruszały, bo największe wrażenie wciąż robi odwaga bohaterów, ich
niezłomność, nadzieja ludzi na wyzwolenie. Film jest rewelacyjny, mogłabym go
oglądać jeszcze wiele razy. Co zaskakujące, udało się mu wywołać u mnie podobne
emocje jak książka, a to duże osiągnięcie. Już nie mogę się doczekać „Kosogłosa”,
a jednocześnie boję się jak zniosę kolejną, w końcu dużo tragiczniejszą część.
Moja ocena: 10/10
PS. Czy ja też podczas filmu nie usłyszałam ŻADNEJ z
piosenek wymienionych w soundtracku do filmu? Dopiero na koniec przy napisach
pojawiło się Imagine Dragons. Może tak mnie akcja zaaferowała, że na nic więcej
nie zwracałam uwagi?
Carrie
to samotna, zamknięta w sobie dziewczyna, wyśmiewana przez rówieśników i
nazywana dziwadłem. Mieszka sama z matką, która jest religijną fanatyczką, a
atmosfera panująca w domu i zachowania rodzicielki odbijają się na Carrie.
Momentem kulminacyjnym w jej życiu jest epizod w szkole, kiedy to dziewczyna
staje się pośmiewiskiem. Jednak Carrie odkrywa w sobie niezwykłą moc
telekinezy, czyli przenoszenia przedmiotów siłą umysłu, która dodaje jej
pewności siebie, odwagi, ale też poczucie władzy. Dziewczyna jest bardzo
nieszczęśliwa do czasu, gdy chłopak, który skrycie jej się podoba, zaprasza ją
na bal maturalny. Co prawda ma dziewczynę i Carrie węszy podstęp, ale dla
udanego wieczoru oddałaby wszystko.
Już zwiastun
filmu zdradza bardzo wiele, pokazując wszystkie najważniejsze sceny, co może
się nie podobać, gdyż psuje element zaskoczenia. Jednak z drugiej strony u mnie
dokładniejsze pokazanie fabuły wzbudziło ciekowość, bo nie wiedziałam, jak dojdzie
do poszczególnych zdarzeń. Koniec końców moje wyobrażenie na temat filmu
różniło się od faktycznego przebiegu akcji. Toczy się ona szybko, każda scena
ma jakiś cel, wprowadza widza w odpowiedni nastrój niepokoju i podnosi
napięcie. Już pierwsza minuta filmu sprawiła, że moja ręka z popcornem zamarła
w połowie drogi do ust i stwierdziłam, że może skończę przy… e, mniej krwawej
scenie.
Na
pierwszy plan wysuwa się genialna gra Julianne Moore, wcielającej się w rolę matki
Carrie. Udało się jej zagrać fanatyczną wariatkę, której sam widok budził u
mnie dreszcz zgrozy. Przy każdej scenie z jej udziałem zastygałam w bezruchu
czekając, kiedy w końcu zrobi coś szalonego. Najstraszniejszym miejscem akcji jest
dom Carrie, z którego aż bije atmosfera strachu i szaleństwa. Jak można
dorastać w takim otoczeniu? Grozy dodaje jeszcze muzyka i zawodzący śpiew, a
cytaty z Biblii wymawiane przepełnionym szaleństwem głosem Margaret to już w
ogóle. W takich elementach przejawia się atmosfera filmu, tego horroru nie tworzy
przelewająca się krew (choć paradoksalnie tej jest mnóstwo), lecz emocje
bohaterów, myśli skrywające się w zakamarkach ich głów.
Przed
obejrzeniem filmu nie czytałam książki, więc nie dane mi było ich porównać,
podobnie jak nie znam starszej ekranizacji. Wiem jedno, ta bardzo mi się
podobała. Lubię horrory, choć się ich boję, a przy każdym gwałtownym ruchu strasznej
Margaret White podskakiwałam w fotelu (inni widzowie tak nie reagowali). Julianne
Moore jest gwiazdą tej ekranizacji, ale Chloë Moretz, wcielająca się w rolę
Carrie także bardzo dobrze sobie poradziła, choć słyszałam głosy, że książkowa
Carrie była mniej urodziwa. Film jest dość przewidywalny, co jednak nie odbiera
mu straszności. Tylko zakończenie nie do końca mnie usatysfakcjonowało, bo
widok Carrie w krwi był bardziej obrzydliwy niż przerażający, a poza tym
końcówka była trochę mniej logiczna, ale mimo to szczerze polecam. Warty obejrzenia,
trzymający w napięciu horror.
W ciągu
ostatniego tygodnia blogosfera zapełniła się opiniami na temat
najpopularniejszego ostatnio filmu, czyli „Miasta kości”. Każdy miał okazję
wtrącić swoje trzy grosze, więc ja także z niej skorzystam, oczywiście
ostatnia. A to wszystko dlatego, że wcale nie zamierzałam oglądać tego filmu,
powstałego na podstawie mojej ukochanej serii. Przynajmniej od czasu, gdy
poznałam obsadę. Przecież Jace’m powinien być Alex Pettyfer! W końcu to jego
podobizna zdobi okładkę pierwszej części Darów Anioła i tak właśnie wyobrażałam
sobie głównego bohatera. Tymczasem w rolę Jace Waylanda w filmie wciela się Jamie
Campbell Bower, co było mi bardzo nie w smak, w końcu Jace miał być przystojny,
a Jamie kompletnie mi się nie podoba, łagodnie mówiąc. Do tego Lily Collins,
która wydała mi się dziwna i trochę nie ma miejscu, ale z nią to akurat
najmniejszy problem. Jak zobaczyłam Aleca to padłam! Kevin Zegers w ogóle nie
przypomina postaci książkowej, przede wszystkim wygląda dużo za staro.
Trwałam więc
w swoim postanowieniu nie obejrzenia filmu, jednak zaledwie kilka dni po
premierze przeczytałam parę pozytywnych recenzji i nagle zechciałam wybrać się
do kina, co też kilka dni później uczyniłam. Pierwsze minuty filmu bardzo mi
się spodobały, ze względu na ładne zdjęcie i przyjemnych bohaterów (w pierwszej
scenie występowali Clary, Jockelyn i Luke). Wszystko razem bardzo mi pasowało
do klimatu książki, więc stwierdziłam, że może nie będzie tak źle. Mój entuzjazm
trwał do czasu, gdy na scenę wkroczyli Jace, Alec i Isabelle. Jamie Campbell
Bower nie podobał mi się z wyglądu w ogóle, co do tego zdania nie zmienię,
jednak nie ukrywam, że swoją rolę zagrał chyba dobrze. Za to taka Isabelle była
kompletnie nietrafiona i nijaka. Postać książkowa miała być piękna i
nieustraszona, zupełnie inaczej wyglądała też relacja Clary-Isabelle, przecież
te dziewczyny za sobą nie przepadały! Tymczasem w filmie niemal od początku
zostają przyjaciółkami. Aleca w filmie było mało i pełnił funkcję takiego zapychadła,
żeby było. Sceny z nim były śmieszne, ta niechęć do Clary i słowa „Zostaw Jace
w spokoju” wypadały sztucznie. Za to pozytywnie zaskoczyła mnie Lily Collins,
która była IDEALNĄ Clary już od pierwszej sceny filmu! Zagrała wyśmienicie i
gładko wcieliła się w postać książkowej bohaterki. Na uwagę zasługuje także
cudowny, uroczy Simon. W książce ta postać jest nudna i wkurzająca, ale w
filmie nie da się go nie lubić! Oczywiście w książce nie był też takim przystojniakiem.
Robert Sheehan został świetnie wybrany do tej roli.
Kończę
rozwodzić się nad bohaterami i przechodzą do fabuły. Już na początku można
zauważyć rozbieżności między filmem a książką. Nie obejdzie się tutaj bez
małych spoilerów. Szczególnie raziła mnie jedna scena. Kiedy Clary walczy z
demonem w swoim domu, podpala wybuchową ciecz, znajdując się kilka centymetrów
od niej, niemal ze stopą w kałuży. Wybuch rozsadza kuchnię, szyby wypadają z
okien, ale Clary oczywiście nic się nie dzieje, bo schowała się w lodówce za
otwartym drzwiami. Śmieszne trochę. I nierealne. A co do rozbieżności, jest ich
mnóstwo i to w bardzo ważnych kwestiach. Szczególnie przy końcu filmu jest to
widoczne, nie miałam bladego pojęcia, co tam się wyprawia. Może dlatego, że
książkę czytałam kilka lat temu, ale nie sądzę. Jestem pewna, że osoby, które
nie czytały książki będą miały problemy ze zorientowaniem się o co chodzi, w
sumie ja dalej nie jestem tego pewna. A wszystko przez pędzącą na złamanie
karku akcję. Film trwa ponad 2 godziny, a mimo to wydarzenia rozgrywają się
bardzo szybko. Została przez to spłycona relacja Clary- Jace. Uczucie między
nimi wydaje się pojawiać znikąd, być trochę nierealne i przesłodzone. Zresztą
filmowego Jace odbierałam zupełnie inaczej niż książkowego.
Przedstawienie
relacji między bohaterami i ich osobowości ucierpiało na rzecz szybkiej akcji.
Z historii Nocnych Łowców i urzekającego romansu zrobiono film akcji, w którym
na każdym kroku ma miejsce kolejna rozróba. Nie podobało mi się to! Bohaterowie
cały czas się lali, naprawdę cały czas. Szczególnie pod koniec filmu, wtedy to
już się wyłączałam i czekałam, aż przestaną, nudne trochę to było. Film mimo
wszystko przypadł mi do gustu, a jest to zasługą świetnej gry aktorskiej,
wyłączając niektóre przypadki i doborem obsady. Poza tym zdjęcia i scenerie są
urzekające! Instytut i pomieszczenie w nim przepiękne, cudowne! Można patrzeć i
patrzeć. Efekty specjalne też są dość realistyczne w porównaniu do innych
produkcji. Na koniec zamieszczam podsumowanie, jakie rzeczy mi się podobały, a
jakie nie. Film nie jest bardzo dobry jeśli liczy się na podobieństwo do
książki, zgadza się jedynie ogólny zarys fabuły, a zakończenie zmieniono
kompletnie. Mnóstwo szybkiej akcji jednym się spodoba, innych znudzą bijatyki.
Za to wizualnie wszystko jest zrealizowane pięknie i idealnie, tak właśnie
wyobrażałam sobie świat Nocnych Łowców.
Na plus:
-Lily
Collins(Clary) i Robert Sheehan (Simon) świetnie pasowali do swoich ról!
-Instytut
Nocnych Łowców został przepięknie przedstawiony
-mrożąca krew
w żyłach scena, gdy Clary znajduje cały pokój obwieszony dziwnymi znakami, fajne!
-Madame
Dorothea, jej mieszkanie i sceny z jej udziałem
-Luke i
Jocelyn, bardzo dobrze zagrali
-spięcia
między Simonem a Jace’m
-świetnie
przedstawiony Magnus
Na minus:
-nierealistyczna
scena walki z demonem
-Jace ze
swoimi kolczykami w uszach wyglądał jak pirat/przemytnik, a nie Nocny Łowca
-zakończenie
nie ma nic wspólnego z książką
-Valetine
wyglądał jak Dothracki dzikus z „Gry o tron”, a nie elegancki Valetine z
białymi włosami z książki
Mam przyjemność zaprezentowac Wam pierwszy w tym roku stos :D Nie wszystkie książki są tu przedstawione, bo większość już zrecenzowałam i po co je tutaj pokazywać ;) Zdecydowana większość to egzemplarze recenzenckie. Kupowanie udało mi się ograniczyć :) A więc patrzcie i radujcie oczy swe.
Od góry:
1. Mistrz - Katarzyna Michalak; od Filii i Upadłych, już 50 stron za mną :D
2. Circus Maximus, czyli druga część Strażników Historii; pierwszej nie czytałam, ale mam nadzieję, że jakoś to będzie! Od Egmontu, dziękuję :)
3. Insygnia; także od Egmontu.
4. Sprawa trzech desperados; nie wiem czego się spodziewać po tej książce, ale jakoś miło mi się kojarzy :) j.w.
5. Czarne sekundy; już przeczytana, wkrótce recenzja ;) Od Papierowego Księżyca, dziękuję :>
6. Ostatnia spowiedź; przeczytana i zrecenzowana; dziękuję Panu Tomaszowi, który zajmuje się promocją :) RECENZJA
7. Baśniarz; od Wydawnictwa Dreams i Upadłych, recenzja już jest, powinna się wkrótce pojawić na blogu
8. Klątwa tygrysa; prezent od Magdy, dzięki!
9. I nie było już nikogo; od Grupy Publicat RECENZJA
10. Zatruty tron; już miesiąc czytam... Także od Grupy Publicat, dziękuję :)
11. Wyrzutki; już zaczęta, od Jaguara :)
12. Blask; świetna książka, której recenzja już jakiś czas na blogu sobie wisi :) Także od Jaguara, dziękuję :> RECENZJA
